
Plume du Paon - Gräotmoim vötellt iut iahre Kuindheit, van Frittken vanne Hermannshöhe
Gräotmoim iut Miöhn was ´n paar Dage bui us teo Besoik. Doa hä´ wui us in´n Twuiduistern onnik wat vötellt iut äoln Tiön, van Rakemeiers Golluib un van Miakuiler.
Teo dän Rakemeier, dat was son stämmigen Kerl, sian de Lüö düön Dag "Pättn Bonny". Hei besatt ols erster inn Duape ´n Barometer. - "Gottluib, wat maket duin Baromeiter?" fröchen de Näowers manchet Moal, wänn´t duister wort an´n Himmel. - "Hei stigt un fällt", könne hei woll hen un wiö teoö Antwort giöbn, wänne son biötn iömelig was.
Un twuilichtige Minsken hät et äok in iusen Duape giöbn, ünner annern dän Mesters Koal, de dän Biagupseher Lammermann buin Zeitungsliasen äoms düört Fenster in suine Stuabn däotschuatn hät. Äok dat Ölgelämpken harre hei met dän Schuß iutpiußt. Mester mösse natürlick suin wuideret Liöbn achter dicken Müern in´n Kittken teobringen.
Un dän es doa näo de äole Miakuiler, de olle Niasen lang wiö iut´n Tuchthiuse iutbückse. Hei harre et besonners up Wost un Speck afseihn. Deswiagen waken die Lüö, wänn se ´n Schwuin uppe Leddern hangen heddn.
In Gialnbiöke was owers sonne äole Oma buin Waken inschläopen. Säo was et fö Miakuiler kein Döppkenspell, dän grötzten Deil van dän Schwuine inteosacken. Noa dän Duiwelswiak was Miakuiler näo säo druiste, de äolen Moime teo wecken, ümme iahr metteodeiln, se könne ruhig wuiderschläopn, iahr Schwuin wööre in goön Gewahrsam. Ols dänn de Klocken in Gialnbiöke lüttn, was Miakuiler iawer olle Biage. Säo hett et bit vandage näo, wenn de gräotn Teihn iut´n Strumpe kick: "Miakuiler es iutbruaken!"
Was et doa vöwunnerlik, dat´n Früömder, dän muin Gräotvaa up´n Flächtwagen metniöhmn woll norre Elsenmüöhln, wiör van´n Wagen sprang, ols Gräotvaa iahne vötellt harre, dat hei iut Miöhn achtern Biage wägkeime. - "Jä", sägg muin Wuif grade, "niu weit ick ok, wat ick fö´n Minsken fruiet häwwe, de iut sonne leige Giögend kümmp!"
Friedrich Möllering. Frittken vanne Hermannshöhe: Gräotmoim vötellt iut iahre Kuindheit. Vötellsels un Dönkens. Liste met de benoidigten plattduitschken Woierde innen Anhang. Zeitungsverlag Neue Westfälische, Bielefeld 1981, S. 129f.
Friedrich Möllering. Lexikon Westfälischer Autorinnen und Autoren 1750 bis 1950
http://tinyurl.com/4wl4ml
Ostwestfäälsch (hoochdüütsch ok Engrisch) is en Ünnerdialekt vun dat Westfäälsche Platt, de in´t Ossenbrügger Land un in Ostwestfalen (jau!) spraken warrt. Dat hett de Sünnerheed, dat do sünners vele Diphthongen in sünd. Ener sieht nich faken in Builefeld oder Paderbourn Lü, de dat snackt. Män dat gifft hie ok en Mischmasch vun Platt un Hoochdüüütsch, dat Builefelder Missingsch. Vun Minn steiht in wecke Böker, dat dat to´t Rebeet vun´t Noordneddersassische höört.
Ostwestfäälsch. Wikipedia
http://nds.wikipedia.org/wiki/Ostwestf%C3%A4%C3%A4lsch
Varietäten der deutschen Sprache. Universität Bielefeld. Prof. Dr. Jan Wirrer. Lehrveranstaltungen. Sommersemester 2006
http://ekvv.uni-bielefeld.de/kvv_publ/publ/Veranstaltung_Tab elle.jsp
|